Dit jaar hadden wij het geluk weer een keer in het ‘échte’ theater mee te mogen doen met een gerenommeerde muziektheatergroep. Voor de voorstelling ‘Requiem voor de Onwerkelijkheid’ ging Silbersee in veertien steden een samenwerking aan met lokale amateurkoren en zanggezelschappen. En wij waren het uitverkoren koor voor de Junushoff!

Corrie van Binsbergen is de componist, gitarist en bandleider van de groep. Ze staat bekend om haar veelzijdige, genre-overstijgende werk en haar samenwerkingen met schrijvers en dichters, waaronder Toon Tellegen, die speciaal voor deze voorstelling een nieuwe tekst schreef.

Van Binsbergen: ‘Hij wilde een requiem componeren, opgebouwd uit veertien delen, net als bij Mozart. De tekst is typisch Toon: soms abstract, soms speels, en voelt – zoals Romain het treffend verwoordt – als “een koortsdroom in veertien staties, waarin de ik-figuur ergens heen wordt geleid.” Toen ik het voor het eerst las, wist ik meteen: dit is prachtig, dit is compleet.
Toons teksten lijken eenvoudig, maar er zitten altijd meerdere lagen onder die niet expliciet uitgesproken worden. Ze zijn nooit larmoyant of sentimenteel. Dat subtiele, gelaagde karakter spreekt me enorm aan. In mijn composities kan ik daar een extra laag aan toevoegen, waardoor nieuwe perspectieven ontstaan. Zijn teksten voelen voor mij als cadeaus—ik mag ermee aan de slag en het stroomt altijd. Het is heel bijzonder om zo iemand tegen te komen die je zo inspireert. Toon zelf zegt vaak: Ik weet niet wat het is met jouw muziek, maar het klopt altijd. Dat is natuurlijk een prachtig compliment, en voor mij werkt het net zo. Onze samenwerking voelt vanzelfsprekend.’

Voor mij is de tekst altijd leidend; van daaruit schrijf ik een muzikaal scenario als een ‘film voor de oren’. Dat proces is in eerste instantie heel intuïtief. Zo denk ik: “daar moet een minimal-achtig tutti-stuk komen, hier alleen gitaar.” Toon gaf alle veertien delen een Latijnse subtitel mee, wat voor mij een prachtig handvat was om Latijnse teksten te gebruiken. Het was bijzonder inspirerend om – voor het eerst – voor koor te schrijven. Soms gebruik ik letterlijke tekst uit de mis, soms slechts een enkele zin. Je zou Libera me het leidmotief kunnen noemen. Het gaat over jezelf bevrijden, over loslaten. Dat thema keert in verschillende gedaanten terug, zowel in de tekst als in de muziek. De muziek is soms hemels, soms hels – mysterieus, statig, vervreemdend – mede dankzij de klankenrijkdom van de geprepareerde vleugel van Albert van Veenendaal.

De aankondiging van de voorstelling:

Zo dadelijk betreedt u een wereld die zweeft tussen droom en werkelijkheid, tussen fantasie en ritueel. Een wereld waarin het heengaan niet een einde is, maar ook een overgang—naar wat, dat blijft onbeslist.
Aan het eind van zijn leven, komt een man de dood in allerlei gedaantes tegen. Hij lijkt onophoudelijk te dwalen door een niemandsland, waar tijd en ruimte oplossen, waar het vertrouwde vervormt en vervliegt.
Is het een koortsdroom die hem meesleept, of componeert hij zijn eigen dodenmis? Zijn brein zit barstensvol muziek—nu eens schallend als een dronkemanslied, dan weer als triomfantische zang, en even later zacht als een wiegelied.
Op zijn requiempad vergezelt zijn alter ego die zijn gevechten aangaat, hem tart en draagt over onwerkelijke wegen. Ook bewegen er raadselachtige wezens om hem heen, ontsproten uit de verbeelding van Toon Tellegen. Ook zij leiden, plagen en stuwen hem voort met hun muziek. Allen komen voort uit een reusachtige raaf, die óók deze man wil omhelzen.
Laag voor laag pelt hij zijn leven af. De vroegste jeugdherinneringen, verloren dromen, momenten van gelach, liefde en spijt—alles passeert, als in een koortsdroom. Tot er niets meer overblijft.
Is dit een rite de passage? Zijn laatste reis? Of een terugkeer naar iets wat altijd al bestond?
Welkom bij Requiem voor de Onwerkelijkheid!